دارم فکر میکنم که چی بنویسم
هیچی نمی یاد توی ذهنم
چون یه جورایی دلم نمی خواد پرایوسی زندگیم و اینجا بنویسم
حوصله نگارش های طولانی هم ندارم
..
روزها مثه همیشه میگذره
خوبی داره..
بدی داره..
خنده داره..
دلتنگی داره..
لرزش دل هم داره..
..
اما یه چیز هایی هست که دوست دارم
اونم اینجور تنهایی خاصه.
هستم و نیستم
مثه...
نمیدونم

پ.ن:" چه كسي من را تنها آفريد ؟ "
با گريه فرياد مي زد
خدايي كه
از تنهايي
خسته شده بود .